9.02.2019 ავტორი: admin 2 301

"ვნატრობ, ჩემი ქმრის ცხოვრებაში სხვა ქალი გამოჩნდეს"- წერს მარი


– მათე უბრალო ოჯახიდან იყო. მისი მშობლები მუშათა კლასს განეკუთვნებოდნენ. ჩემს ოჯახს მათთან დამოყვრება სათაკილოდ მიაჩნდა. გარდა ამისა, დედა ფიქრობდა, რომ ასეთი წარმომავლობის ბიჭს ჩემ გვერდით არასრულფასოვნების კომპლექსი ექნებოდა და ცხოვრებას გამირთულებდა.
მეუბნებოდა, რომ საქმრო ღირსეული უნდა შემერჩია, “ვიღაც მათესთვის” არ მიმეტებდნენ. მამამ მათეს თავისი “ნათესავი” (ნათესავად ვიცნობდით), ახალგაზრდა კაცი, გური, მიუგზავნა, შენი ადგილი იცოდე, არაფერი შეგეშალოსო.
გური მამაჩემის მარჯვენა ხელი იყო ყველაფერში, სამსახურსა თუ საოჯახო საქმეებში. თავიდან მძღოლად მუშაობდა, თანდათან წინ წაიწია და ლამის მოურავად გვყავდა სახლში. გვერდში დგომაშიც მაგარი იყო და მლიქვნელობაშიც. თვალში არ მომდიოდა, ამის შემდეგ კი შემზიზღდა.
– მათე როგორ მოიქცა, გაგერიდათ? აკრძალვები ხომ გრძნობას ამძაფრებს.
– მათემ დამცირებულად იგრძნო თავი. დაითრგუნა, ჩემს თვალებში ეძებდა გამოსავალს, ვერ ვანუგეშე. დედა ჩამაგონებდა, სიჭაბუკეში აღმოცენებული გრძნობა სხვაა და ცხოვრება – სხვა, ქმარი რომ ვერ დაგაკმაყოფილებს მატერიალურად, შვილებს ვერ დაგიპურებს, ურთიერთობაში მერე იწყება სერიოზული პრობლემები და ვისღა ემახსოვრება სიყვარულობანას თამაშიო.
მეოცნებე გოგოს მათესთან ცხოვრება შავ-თეთრ ფერებში წარმომიდგინა. დედა რეალისტი, წინდახედული ქალი იყო. ახლობლები მასთან ჭკუის საკითხავად მოდიოდნენ. მეც გავითვალისწინე და მათესგან თავი შორს დავიჭირე.
– წლებმა რა გზაზე დაგაყენათ?
– უმაღლეს სასწავლებელში პირველივე წელს მოვეწყე. მათეს კი ორი წელი დასჭირდა ჩასაბარებლად, განა იმიტომ, რომ ცუდად სწავლობდა, უბრალოდ “პატრონი” არ ჰყავდა, ხელი რომ წაეკრა (მაშინ ეს ჩვეულებრივი ამბავი იყო). მათემ მოინდომა კარგად ესწავლა და გზა გაეკაფა.
სტუდენტობისას ერთმანეთს იშვიათად ვხვდებოდით, ისიც – საერთო მეგობრების წრეში. ერთხელ ისეთი რომანტიკული სიტუაცია შეიქმნა, მათემ თავს უფლება მისცა, სიყვარულზეც დამლაპარაკებოდა, მაგრამ უპასუხოდ დავტოვე. ძალიან ღელავდა, თრთოდა, მე კი ქვასავით ვიდექი, თითქოს ვერაფერს ვგრძნობდი.
– ამ ხნის განმავლობაში მისდამი გრძნობა გაგიქრათ თუ კვლავ მშობლების აზრი გაითვალისწინეთ?
– არ მინდოდა, შეცდომა დამეშვა, ამიტომ მოვიქეცი ასე. დედის სიტყვები გონებაში ჩამებეჭდა. არ მინდოდა, უბედური ვყოფილიყავი. შინ რომ დავბრუნდი, დედას მოვუყევი. მანაც შემაქო, შუბლზე მაკოცა, სუნამოც მაჩუქა, ჭკვიანი შვილი მყავხარო. მეც ქება შევიფერე, თუმცა ღამით თვალი ვერ მოვხუჭე, მათეზე ვფიქრობდი. დილით ისევ შეუვალი გავხდი. მთელი თვე ასე ვიტანჯებოდი.
– დედა ვერ გამჩნევდათ შინაგან განცდებს?
– ალბათ მამჩნევდა, რაკი იმ თემაზე საუბარს აგრძელებდა, რომ მე მჭირდებოდა ძლიერი მამაკაცი ოჯახის შესაქმნელად.
– მერე ჩანდა ვინმე ასეთი თქვენ ირგვლივ?
– შეიძლება იყვნენ კიდეც, მაგრამ განზე ვიდექი. არავის ვეძებდი. არც ვინმეს ვუშვებდი სიახლოვეს. ოჯახის ახლობელ ქალებს მოვწონდი თავიანთი ვაჟებისთვის, მაგრამ არ შემეძლო მათთან ურთიერთობა. დედაც არაფერს მაძალებდა, არ მაჩქარებდა. მეუბნებოდა, ყველაფერს თავისი დრო აქვსო.
ერთხელ მამას ჯანმრთელობის პრობლემა შეექმნა. ექიმმა მკურნალობის შემდგომი დასვენება ურჩია. მამა ურჩობდა, არ უნდოდა, საქმეს მოწყვეტოდა, მაგრამ დედამ აიძულა. ქალაქგარეთ წავიდნენ დასასვენებლად.
მარტო რომ არ ვყოფილიყავი, დამიტოვეს მარიკა, რომელიც ჩვენს ოჯახში დამხმარედ მუშაობდა – 30 წელს გადაცილებული, ქმარს გაყრილი ქალი, ლაღი, აქტიური. მასთან არ გამჭირვებია, ოჯახის წევრად ვთვლიდით, მაგრამ ყოველდღე გვაკითხავდა გური, თითქოს ყველაფერთან ერთად ჩემი მეურვეობაც ევალებოდა.
ვატყობდი, რომ მარიკა ეკეკლუცებოდა, იწვევდა, როგორც კაცს. გური თავშეკავებით ექცეოდა. ერთხელ სახლში მობრუნება მომიწია, მარიკა არ გამიფრთხილებია. დავინახე, საძინებელ ოთახში როგორ მოეხვია გურის. მკერდმოშიშვლებული იყო, კაცს იოლად შეაცდენდა.
გავშეშდი, კანკალმა ამიტანა, არ ვიცოდი, რა მექნა, მიმეხვედრებინა თუ არა ისინი, რომ შინ ვიყავი. ჯერ გავბრაზდი მარიკაზე, რამდენს ბედავს-მეთქი, მერე შემეცოდა – მარტოხელა, უიღბლო ქალს ალბათ შეუყვარდა გური და, ვაითუ, ჩემი ჩარევით საქმე გავუფუჭო-მეთქი. ვნებას ატანილი მარიკა ვერ მხედავდა და გურის პერანგის ღილებს უხსნიდა.
გური ღირსეულად მოიქცა, არ იკადრა სექსი ჩემი მშობლების საძინებელში და მარიკაც დატუქსა. შეიძლება შემნიშნა და ამიტომაც მოიქცა პატიოსანი კაცივით, ვერაფერს ვიტყვი. ყოველ შემთხვევაში, მე ამოვისუნთქე, გულზე მომეშვა. გურის პირველად შევხედე ადამიანურად, პატივისცემა ვიგრძენი და ზიზღი გამიქრა.
– თქვენმა მშობლებმა შეიტყვეს ეს ამბავი?

ახალი